Vandaag is zo’n typische dag voor het nemen van afscheid. Vanochtend kwam de regen met bakken de hemel uit en nu geeft de zon een flauwe glimlach. Emoties die gepaard gaan met een traan en een lach. Een verdrietig gevoel afgewisseld door de warmte van alle mooie herinneringen.

Vandaag neemt mijn schoonmoeder, 82 lentes jong, afscheid van haar oudste zus, de respectabele leeftijd van 92 bereikt. Dat is wat mijn schoonmoeder de afgelopen dagen vaak te horen heeft gekregen. Dat is toch een respectabele leeftijd. Vanuit goede harten gesproken. Bedoeld om de pijn te verzachten. Ik merkte dat mijn schoonmoeder daar geprikkeld op reageerde. Bij haar doet de leeftijd er niet toe. Het is haar zus waar ze 82 jaar haar plezier en verdriet mee heeft gedeeld. Of juist haar geheimen voor heeft bewaard, omdat ze te moeilijk waren om te delen. Ze moet haar zus loslaten, gaan missen. Met alle angst en verdriet wat daarmee samengaat. Ze heeft immers zelf de respectabele leeftijd van 82 bereikt en zit in de laatste fase van haar leven.

Vandaag is er aandacht voor dat gene wat er is, haar verdriet en angst. Hopelijk helpt het haar bij de verwerking van dit gemis om uiteindelijk zelf weer te kunnen genieten van de jaren die haar nog gegeven worden.